Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn

Alleen zijn. 

Voor de één is het iets om te vermijden. 

Voor de ander is het een plek om thuis te komen. 

Voor mij is alleen zijn veel meer dan stilte. Het is de ruimte waarin ik mezelf weer kan horen. 

Want hoe goed we ons leven ook op orde lijken te hebben, soms gebeurt er iets waardoor alles even op zijn kop staat. 

Een verlies. 

Een teleurstelling. 

Een conflict. 

Een verandering die je niet had zien aankomen. 

Ook ik maak dat mee. 

Ook ik kan overrompeld worden door wat het leven op mijn pad brengt. 

De therapeut is ook gewoon mens 

Soms denken mensen dat een energetisch therapeut altijd in balans is (niks is minder waar!). 

Dat we altijd weten wat we moeten doen. 

Dat we nergens meer door geraakt worden. 

Ik zou willen dat het zo simpel was. 

Maar ik ben in de eerste plaats mens. 

Ik voel verdriet. 

Twijfel. 

Boosheid. 

Teleurstelling. 

Onzekerheid. 

Net als ieder ander. 

Het verschil zit hem niet in het niet voelen. 

Het verschil zit in hoe ik met die gevoelens omga. 

En ook dat is soms gewoon als een mens!

Alleen zijn geeft ruimte 

Wanneer mijn hoofd vol raakt, zoek ik geen drukte op. 

Ik zoek stilte. 

Niet om mijn gevoelens weg te stoppen, maar juist om ze de ruimte te geven. 

In die stilte merk ik vaak dat mijn gedachten langzaam minder hard gaan schreeuwen. 

Dat mijn emoties zich beginnen te ordenen. 

Alsof de sneeuwvlokken in een glazen bol langzaam naar beneden dwarrelen. 

Pas wanneer het rustiger wordt, kan ik echt zien wat er in mij leeft. 

Mijn blogs ontstaan niet achter een bureau 

Mocht je je afvragen waar ik mijn teksten vandaan haal?

Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig. 

Uit het leven. 

Mijn blogs ontstaan niet omdat ik een onderwerp bedenk. 

Ze ontstaan omdat ik iets ervaar. 

Omdat ik ergens door geraakt word. 

Door een onderwerp wat ik terug hoor komen tijdens mijn werk.

Omdat ik ergens over nadenk. 

Omdat ik soms zelf zoekend ben. 

Ik schrijf niet omdat ik alle antwoorden heb. 

Ik schrijf omdat woorden mij helpen om vragen te begrijpen. 

Schrijven is mijn manier van verwerken 

Wanneer ik schrijf, probeer ik niet de perfecte tekst te maken. 

Ik probeer mijn gedachten te begrijpen. 

Mijn emoties een plek te geven. 

Soms begin ik met chaos. 

Met losse woorden. 

Met gevoelens die nog geen naam hebben. 

En al schrijvend ontstaat er langzaam overzicht. 

Niet omdat de situatie verandert. 

Maar omdat ik verander in hoe ik ernaar kijk. 

Misschien herken je dat wel. 

Dat sommige gevoelens pas duidelijk worden wanneer je ze opschrijft. 

Dat een blad papier soms beter kan luisteren dan je verwacht. 

Jezelf helpen is soms het moeilijkst 

Misschien is dat wel de grootste les die ik heb geleerd. 

Dat het begeleiden van een ander soms makkelijker is dan het begeleiden van jezelf. 

Wanneer je midden in je eigen emoties zit, zie je niet altijd helder. 

Ook ik heb momenten waarop ik vastloop. 

Waarop ik twijfel. 

Waarop ik het liefst direct een oplossing wil. 

Maar juist dan probeer ik mezelf eraan te herinneren wat ik mijn cliënten ook vaak meegeef. 

Je hoeft niet vandaag alles op te lossen. 

Je mag eerst voelen. 

De weg ís de les 

We leven in een wereld waarin alles snel moet. 

Verdriet moet verwerkt worden. 

Stress moet verdwijnen. 

We willen het liefst zo snel mogelijk weer verder. 

Maar sommige lessen laten zich niet haasten. 

Sommige antwoorden ontstaan pas als je loopt. 

Niet aan het begin van de reis. 

En soms zelfs pas wanneer je achterom kijkt. 

Dat betekent niet dat de weg makkelijk is. 

Integendeel. 

Soms is hij pijnlijk. 

Soms vermoeiend. 

Soms verwarrend. 

Maar juist die weg vormt ons. 

Niet ondanks de moeilijke momenten. 

Maar dankzij die moeilijke momenten. 

Tot slot 

Alleentijd is voor mij geen vlucht. 

Het is thuiskomen. 

Het is de plek waar ik weer luister naar mijn lichaam. 

Waar mijn emoties langzaam mogen landen. 

Waar woorden betekenis krijgen. 

Waar mijn blogs ontstaan. 

Waar ik mezelf soms opnieuw ontmoet. 

Ook als energetisch therapeut blijf ik leren. 

Blijf ik groeien. 

Blijf ik geraakt worden door het leven. 

En misschien is dat precies wat mij helpt om naast mijn cliënten te staan in plaats van ervoor. 

Want uiteindelijk zijn we allemaal onderweg. 

De één loopt even voor. 

De ander even achter. 

Maar we bewandelen allemaal dezelfde weg.  

De weg naar jezelf eindigt nooit. 

En gelukkig hoeft dat ook niet.