Je lichaam is een tempel

We hebben de uitspraak allemaal weleens gehoord: 

"Je lichaam is een tempel." 

Maar wat betekent dat eigenlijk? 

Vaak wordt deze uitspraak gekoppeld aan gezond eten, sporten of een bepaalde levensstijl. Alsof een tempel alleen mooi is wanneer hij perfect onderhouden is. 

Ik kijk daar anders naar. 

Voor mij betekent een tempel niet dat alles perfect moet zijn. 

Een tempel is een plek die met respect wordt behandeld. 

En dat is precies hoe ik naar ons lichaam kijk. 

Je lichaam draagt jouw verhaal 

Vanaf de dag dat je geboren wordt, maakt je lichaam alles met je mee:

Vreugde. 

Verdriet. 

Liefde. 

Stress. 

Verlies. 

Trauma. 

Veiligheid. 

Onveiligheid. 

Alles laat sporen achter. 

Soms letterlijk. 

Een litteken. 

Een gespannen nek. 

Een vermoeide blik. 

Maar ook onzichtbare sporen. 

Je lichaam onthoudt vaak meer dan je hoofd. 

Misschien herken je het wel. 

Je weet dat je veilig bent, maar je schouders blijven gespannen. 

Je wilt ontspannen, maar je buik voelt voortdurend onrustig. 

Je zegt dat het goed gaat, terwijl je lichaam iets anders lijkt te vertellen. 

Je lichaam liegt niet. 

Luisteren in plaats van vechten 

Veel mensen voeren onbewust strijd met hun lichaam. 

Ze vinden het te dik. 

Te dun. 

Te moe. 

Te langzaam. 

Te oud. 

Of juist niet goed genoeg. 

Maar wat gebeurt er als je stopt met vechten? 

Wat gebeurt er als je nieuwsgierig wordt? 

In plaats van te vragen: 

"Waarom doet mijn lichaam dit?" 

Kun je jezelf ook afvragen: 

"Wat probeert mijn lichaam mij te vertellen?" 

Die ene vraag kan alles veranderen. 

Ons lichaam communiceert voortdurend. 

Vermoeidheid kan aangeven dat je al te lang over je grenzen gaat. 

Een brok in je keel kan iets zeggen over woorden die nooit zijn uitgesproken. 

Druk op de borst kan ontstaan wanneer je jezelf voortdurend groot moet houden. 

Dat betekent niet dat iedere lichamelijke klacht een emotionele oorzaak heeft. Ons lichaam kan ook ziek worden, blessures oplopen of reageren op lichamelijke aandoeningen. Wel weten we dat lichaam en geest elkaar voortdurend beïnvloeden. Daarom is het waardevol om naar beide te luisteren. 

Een tempel verzorg je 

Wanneer je een tempel bezoekt, ga je daar meestal met respect mee om. 

Je rent er niet schreeuwend doorheen. 

Je sloopt geen muren. 

Je laat geen afval achter. 

Waarom zouden we dan wel zo met ons eigen lichaam omgaan? 

Respect voor je lichaam begint vaak met kleine keuzes. 

Voldoende rust nemen. 

Voeding die je energie geeft. 

Bewegen omdat je lichaam daarvoor gemaakt is. 

Water drinken. 

Ademen. 

Grenzen aangeven. 

Niet omdat het moet. 

Maar omdat je lichaam het verdient. 

Maar een tempel heeft meer nodig dan onderhoud 

Stel je eens voor dat je de opdracht krijgt om een tempel te bouwen. 

Je mag zelf kiezen waar. 

Waar zet je hem neer? 

Boven op een actieve vulkaan? 

Midden in een storm? 

Op drijfzand? 

Naast een rivier die ieder jaar overstroomt? 

Waarschijnlijk niet. 

Je zoekt een plek waar de fundering stevig is. 

Waar veiligheid is. 

Waar de tempel mag blijven staan. 

Toch doen we dat in ons eigen leven vaak anders. 

We blijven werken op een plek die ons leegtrekt. 

We blijven in relaties waarin we onszelf kwijtraken. 

We blijven zorgen voor iedereen, terwijl niemand voor ons zorgt. 

We blijven ons aanpassen aan een omgeving die eigenlijk niet bij ons past. 

En ondertussen vragen we ons af waarom we zo moe zijn. 

Maar misschien is de vraag niet: 

"Waarom ben ik zo moe?" 

Misschien is de vraag: 

"Waar heb ik mijn tempel gebouwd?" 

Pas jij de tempel aan of kies je een andere plek? 

Wanneer de omstandigheden moeilijk zijn, gaan we vaak harder werken aan onszelf. 

We bouwen dikkere muren. 

We zetten stevigere deuren in. 

We proberen sterker te worden. 

We passen ons steeds verder aan. 

Maar soms is de tempel helemaal niet het probleem. 

Misschien staat hij al jaren op een plek waar voortdurend storm is. 

Misschien leef je in een omgeving waarin je altijd op je hoede moet zijn. 

Waar je jezelf klein maakt. 

Waar je niet jezelf kunt zijn. 

Waar jouw grenzen steeds opnieuw worden overschreden. 

Hoe sterk je tempel ook is... 

Iedere storm laat uiteindelijk zijn sporen achter. 

Misschien hoef je jezelf niet steeds opnieuw te verbouwen. 

Misschien mag je jezelf afvragen of de plek waarop je staat nog wel bij je past. 

Je omgeving voedt of put je uit 

Een liefdevolle omgeving geeft ruimte om te groeien. 

Een veilige omgeving geeft je zenuwstelsel de kans om tot rust te komen. 

Een omgeving waarin je jezelf mag zijn, kost minder energie dan een omgeving waarin je voortdurend iemand anders probeert te zijn. 

Je lichaam voelt dat vaak eerder dan je hoofd. 

Je slaapt slechter. 

Je bent sneller geïrriteerd. 

Je voelt spanning zonder precies te weten waarom. 

Niet omdat je zwak bent. 

Maar omdat jouw tempel voortdurend de storm probeert tegen te houden. 

Soms is verplaatsen de moedigste keuze 

We denken vaak dat groeien betekent dat we sterker moeten worden. 

Ik geloof dat groei soms iets anders vraagt. 

Soms vraagt groei dat je kiest voor een andere omgeving. 

Een plek waar je jezelf niet voortdurend hoeft te bewijzen. 

Waar jouw grenzen worden gerespecteerd. 

Waar je mag ademen. 

Waar je mag groeien. 

Waar jouw tempel gewoon mag zijn. 

Tot slot 

Je lichaam is geen machine die altijd moet presteren. 

Het is ook geen project dat voortdurend verbeterd moet worden. 

Het is de plek waar jij woont. 

Misschien begint echte zelfzorg daarom niet alleen met gezond eten of voldoende slapen. 

Misschien begint het met de vraag: 

Hoe behandel ik mijn tempel? 

En misschien nog wel belangrijker: 

Heb ik mijn tempel gebouwd op een plek waar hij veilig mag staan? 

Want een tempel bloeit niet doordat hij steeds sterker wordt. 

Een tempel bloeit wanneer hij mag staan op een plek waar rust, veiligheid en liefde de ruimte krijgen. 

Misschien is dat wel de mooiste vorm van heling.