De wond en het litteken
De wond en het litteken
Iedereen draagt littekens.
Sommige zijn zichtbaar.
Een dun wit streepje op een knie.
Een vlek op een arm.
Een herinnering aan een val, een ongeluk of een operatie.
Maar de meeste littekens zie je niet.
Ze zitten verscholen achter een glimlach.
In woorden die nooit zijn uitgesproken.
In verlies dat nooit helemaal een plek heeft gekregen.
Of in ervaringen die iemand voorgoed hebben veranderd.
Een wond vraagt om aandacht
Wanneer je een wond oploopt, doet dat pijn.
Je lichaam laat direct weten dat er iets beschadigd is.
Je kunt ervoor kiezen om de wond te verzorgen.
Je kunt haar rust geven.
Schoonmaken.
Verbinden.
Maar je kunt ook doen alsof er niets aan de hand is.
Doorlopen.
Blijven gebruiken.
De wond negeren.
Misschien lijkt dat op korte termijn makkelijker.
Maar een wond die geen aandacht krijgt, heeft vaak meer tijd nodig om te genezen.
Soms raakt ze zelfs ontstoken.
Met emotionele wonden is dat niet anders.
Pijn die we wegstoppen, verdwijnt niet altijd.
Soms blijft ze stil op de achtergrond aanwezig.
Tot iets of iemand haar opnieuw raakt.
Het litteken blijft
Na verloop van tijd sluit een wond zich.
Er ontstaat nieuw weefsel.
De huid herstelt.
Maar vaak blijft er een litteken achter.
Niet omdat je lichaam heeft gefaald.
Juist omdat het zichzelf heeft hersteld.
Een litteken is geen teken dat de wond nog open is.
Het is het bewijs dat je lichaam alles heeft gedaan om weer heel te worden.
Misschien mogen we ook zo naar onze emotionele littekens kijken.
Niet als iets om ons voor te schamen.
Maar als een herinnering aan iets wat we hebben doorstaan.
Niet ieder litteken doet pijn
Sommige littekens voel je nauwelijks meer.
Je weet nog hoe ze zijn ontstaan.
Maar ze bepalen je dag niet meer.
Andere littekens blijven gevoelig.
Niet omdat de wond nog open is.
Maar omdat bepaalde situaties of herinneringen iets aanraken wat ooit veel pijn heeft gedaan.
Dat betekent niet dat je terug bent bij af.
Het betekent alleen dat herstel niet hetzelfde is als vergeten.
We hoeven onze littekens niet te verbergen
In een wereld waarin we graag laten zien dat het goed gaat, verbergen we vaak onze littekens.
Alsof ze bewijzen dat we zwak zijn.
Maar wat als het tegenovergestelde waar is?
Wat als een litteken juist laat zien dat je bent blijven leven?
Dat je bent gevallen en weer bent opgestaan.
Dat je iets hebt verloren, maar toch bent doorgegaan.
Niet omdat je geen pijn voelde.
Maar ondanks die pijn.
Wees voorzichtig met de littekens van een ander
Het bijzondere aan emotionele littekens is dat je ze meestal niet kunt zien.
Je weet nooit welk verhaal iemand met zich meedraagt.
Welke woorden zijn blijven hangen.
Welke verliezen nog altijd worden meegedragen.
Misschien reageert iemand daarom wel zo fel.
Of trekt iemand zich juist terug.
Niet omdat die persoon moeilijk is.
Maar omdat een oud litteken ongemerkt is aangeraakt.
Dat betekent niet dat alles daardoor verklaard of goedgepraat kan worden.
Wel dat begrip soms begint met de erkenning dat we nooit het hele verhaal van een ander kennen.
Misschien hoeven we niet heel te worden
Vaak zeggen we dat we willen 'helen'.
Alsof het doel is om weer precies dezelfde persoon te worden als vóór de wond.
Maar misschien is dat helemaal niet mogelijk.
En misschien hoeft dat ook niet.
Een litteken verdwijnt meestal niet.
Het wordt onderdeel van wie je bent.
Niet als een last die je voor altijd moet dragen.
Maar als een hoofdstuk in jouw verhaal.
Tot slot
Misschien zijn onze littekens niet de delen van ons die we moeten verbergen.
Misschien zijn het juist de plekken waar het leven ons heeft veranderd.
Niet iedere wond geneest op dezelfde manier.
Niet ieder litteken ziet er hetzelfde uit.
En dat hoeft ook niet.
Want een litteken vertelt niet alleen dat er ooit pijn was.
Het vertelt ook dat er herstel is geweest.
En misschien is dat wel de mooiste gedachte.
Dat we niet worden gevormd door onze wonden.
Maar door de manier waarop we, keer op keer, de moed vinden om ze te verzorgen.
Reactie plaatsen
Reacties